Wielu opiekunów jest zaskoczonych tym, jak ich nowo adoptowany, około ośmiotygodniowy szczeniak rzuca się na miskę.

Karma znika w kilka, kilkanaście sekund. Szczeniak niemal nie odrywa pyska od miski, połyka kolejne porcje bez gryzienia, a chwilę później pojawia się czkawka, odbijanie, a czasami nawet ulewanie.

Opiekun często mówi wtedy: „On chyba cały czas jest głodny”.

Ale czy rzeczywiście o głód tutaj chodzi?

​

Wyobraźmy sobie miot kilku, a czasami kilkunastu szczeniąt. Nadchodzi pora karmienia. Jedzenie trafia do jednej miski i wszystkie szczenięta jednocześnie ruszają po pokarm.

Jeżeli szczeniak je powoli, jego rodzeństwo może w tym czasie zająć miejsce przy misce. Jeżeli je szybciej, ma większą szansę zjeść odpowiednią ilość.

Z punktu widzenia szczeniaka bardzo prosta zasada może więc okazać się skuteczna:

„Kto je szybko, ten się naje”.

I właśnie tutaj pojawia się pytanie: czy taka codzienna konkurencja jest dla szczeniaka rzeczywiście dobrym doświadczeniem?

Czy konkurencja o jedzenie czegoś uczy?

Konkurowanie z rodzeństwem jest naturalnym elementem życia w miocie. Szczenięta uczą się w ten sposób funkcjonowania w grupie, komunikacji i reagowania na zachowania innych psów.

Ale czym innym jest okazjonalne doświadczenie konkurencji, a czym innym sytuacja, w której każdy posiłek staje się wyścigiem o jedzenie.

Jeżeli szczeniak wielokrotnie doświadcza schematu:

pojawia się jedzenie → trzeba szybko podejść → trzeba szybko jeść,

to szybkie pobieranie pokarmu może stać się skuteczną strategią.

I nie musi mieć to nic wspólnego z rzeczywistym głodem.

​

Problem może pojawić się dopiero po adopcji

W wieku około ośmiu tygodni szczeniak trafia do nowego domu. Nagle nie ma już rodzeństwa przepychającego się przy misce. Jest własna miska, regularne posiłki i opiekun, który zapewnia odpowiednią ilość karmy.

Warunki się zmieniły, ale wyuczony sposób jedzenia nie musi zmienić się razem z nimi.

Szczeniak może nadal zachowywać się tak, jakby jedzenie trzeba było zdobyć jak najszybciej.

Wtedy obserwujemy psa, który pochłania karmę niemal bez zatrzymywania się. Pojawia się czkawka, odbijanie, czasami ulewanie. Dla właściciela może to wyglądać tak, jakby pies był przerażony możliwością utraty jedzenia.

Trzeba jednak uważać z taką interpretacją. Nie możemy wiedzieć, czy szczeniak rzeczywiście „boi się, że zabraknie mu jedzenia”. Możemy natomiast przypuszczać, że szybkie jedzenie było zachowaniem, które wcześniej zwiększało jego szanse na zdobycie odpowiedniej ilości pokarmu.

​

Czy karmienie całego miotu z jednej miski jest błędem?

Nie można powiedzieć, że jedna miska automatycznie powoduje łapczywe jedzenie w dorosłym życiu. Na zachowanie psa wpływa wiele czynników, a każde szczenię jest inne.

Warto jednak zadać sobie inne pytanie:

Jeżeli możemy zapewnić szczeniętom odpowiednią ilość pokarmu bez konieczności ciągłego konkurowania o niego, to czy rzeczywiście powinniśmy tę konkurencję tworzyć przy każdym posiłku?

Szczeniak powinien poznawać różne sytuacje, psy, ludzi, dźwięki, powierzchnie i uczyć się radzenia sobie z frustracją. Nie każda trudność jest jednak wartościowym doświadczeniem.

​

I tutaj mój apel do hodowców

Hodowla to nie tylko zapewnienie szczeniętom prawidłowego rozwoju fizycznego. To również pierwsze doświadczenia, które mogą mieć znaczenie dla ich późniejszego funkcjonowania.

Dlatego warto zadbać nie tylko o to, ile szczenięta jedzą, ale również w jaki sposób jedzą.

Jeżeli możemy ograniczyć niepotrzebną rywalizację przy podstawowym zasobie, jakim jest pokarm, warto się nad tym poważnie zastanowić.

Bo być może zasada:

„Kto je szybko, ten się naje”

jest skuteczna wtedy, gdy trzeba konkurować z rodzeństwem, ale w życiu psa, który za kilka tygodni trafi do własnego domu i będzie miał zapewnioną miskę oraz regularne posiłki, nie musi już być potrzebna, a może nieść ze sobą wiele problemów psychofizycznych.