Wokół psów w komunikacji miejskiej od lat funkcjonuje pewna społeczna zasada: dorosły pies powinien mieć kaganiec, ale szczeniak już niekoniecznie. Problem polega na tym, że w wielu regulaminach przewoźników słowo „szczeniak”… w ogóle nie istnieje.

​

Najczęściej przepisy mówią po prostu o „psie”. Bez rozróżnienia wieku, wielkości czy etapu rozwoju. Formalnie więc:

• 3-miesięczny york,

• 5-miesięczny labrador,

• 6-miesięczny owczarek niemiecki,
  to nadal po prostu pies.

​​

A mimo to w praktyce ludzie często kierują się bardziej emocją niż regulaminem. „To jeszcze szczeniak”, „jest mały”, „przecież nic nie zrobi”. Tylko że właśnie tu zaczyna się największa kontrowersja.

​

Bo młody pies potrafi być bardziej impulsywny i nieprzewidywalny niż spokojny dorosły pies. Szczeniaki podgryzają, łapią zębami w zabawie, reagują gwałtownie na stres lub ekscytację. I choć zwykle nie wynika to z agresji, efekt może być realny — przypadkowe skaleczenie, przestraszenie pasażera czy nagła reakcja w tłoku.

​

Co ciekawe, próbując znaleźć jednoznaczną odpowiedź, trafiłem na kompletny chaos interpretacyjny. Po rozmowach z różnymi przewoźnikami okazuje się, że sami pracownicy często nie są zgodni:

• jedni twierdzą, że szczeniak kagańca mieć nie musi,

• inni mówią, że regulamin nie przewiduje wyjątków,

• kolejni sugerują transporter.​

​

I tutaj pojawia się kolejny problem: teoria zderza się z praktyką.

Transporter brzmi rozsądnie, dopóki wyobrażamy sobie małego psa ważącego kilka kilogramów. Ale co z 5-miesięcznym owczarkiem niemieckim? Taki pies potrafi być już duży, ciężki i zwyczajnie trudny do noszenia w transporterze podczas codziennych przejazdów autobusem czy tramwajem. Przepisy bywają pisane tak, jakby wszystkie psy nadal mieściły się pod siedzeniem.

​

Najbardziej problematyczne jest jednak pytanie, którego prawie nikt nie potrafi jednoznacznie rozstrzygnąć:
kiedy właściwie pies przestaje być szczeniakiem?

Dla jednych to kwestia wieku — pół roku, osiem miesięcy, rok. Dla innych wyglądu i zachowania. Często działa też zwykły społeczny odruch: dopóki pies wygląda „dziecinnie”, ludzie traktują go ulgowo. Tyle że regulaminy komunikacji miejskiej zazwyczaj nie operują pojęciem „wygląda jak szczeniak”.

I właśnie tu powstaje największy paradoks.

Społeczeństwo stworzyło nieformalny wyjątek od zasad, którego często nie ma w samych przepisach. W efekcie właściciel psa może usłyszeć trzy różne interpretacje tego samego regulaminu — zależnie od miasta, przewoźnika, kontrolera czy nawet kierowcy.

​

To pokazuje większy problem niż sam kaganiec. Problemem jest brak jasnych, realistycznych i spójnych zasad, które uwzględniałyby rzeczywiste sytuacje spotykane przez opiekunów psów.

Bo dziś odpowiedź na pytanie:
„Czy szczeniak musi mieć kaganiec w komunikacji miejskiej?”
często brzmi:
„To zależy, kogo zapytasz, a w komunikacji, na kogo trafisz”

​Osobiście socjalizując szczeniaki w ramach psiego przedszkola, mam w programie Dzień Komunikacji Miejskiej, więc jazda plus dworzec PKP i póki co nikt się nie przyczepił. Są to zazwyczaj szczeniaki ok 2-4 miesięczne, ale kiedyś może spotkam służbistę, który pokaże mi przepisy i zapyta gdzie tu jest wyjątek od zapisu.

​

Warto byłoby to uregulować.

Czy jest to w ogóle możliwe?

Jakie jest wasze zdanie?